• Anasayfa
  • Biyografi
  • Türk Dili
  • Türk Edebiyatı
  • Rehberlik
  • İletişim

Divan Edebiyatı
Nazım Şekilleri

Beyitlerle Kurulanlar

  • Gazel
  • Kaside
  • Mesnevi
  • Müstezat
  • Kıt'a

Dörtlüklerle Kurulanlar

  • Rubai
  • Tuyuğ
  • Murabba
  • Şarkı

Bentlerle Kurulanlar

  • Musammat
  • Terkib-i Bent
  • Terci-i Bent

Divan Edebiyatı

  • Divan Edebiyatı
  • Divan, Divan Şiiri
  • Nazım Şekilleri Özet
  • Divan Şairleri/Eserleri 1
  • Divan Şairleri/Eserleri 2
  • Osmanlı Kadın Şairleri
  • Divan Edebiyatında Nesir
  • Söz Sanatları
  • Aruz Ölçüsü

Tuyuğ Divan Edebiyatı Nazım Şekli

Tuyuğ

Tuyuğ, Türklerin yaratıp Divan şiirine kazandırdığı nazım şeklidir. Maninin Divan edebiyatındaki karşılığı sayılabilir. Klasik Türk Edebiyatında aruzun fâilâtün fâilâtün fâilün kalıbıyla yazılan dört dizelik milli bir nazım biçimidir. Tek dörtlükten oluşur. Kafiyelenişi rubaiyle aynıdır: aaxa. Genellikle lirik tarzda olan ve aaaa şeklinde kafiyelenen tuyuğlara "Musarra Tuyuğ" denir. Manide olduğu gibi, cinaslı uyak kullanılır. Halk şiirinde 11'li kalıpla söylenen mani biçimindeki şiirlere de tuyuğ denir. Aruzun yalnız "fâilâtün - fâilâtün - fâilün" kalıbıyla yazılır.

Rubaide işlenen konular tuyuğda da işlenir. 14. yüzyıl Azerî şairi Kadı Burhanettin bu türün kurucusu sayılır. Çağdaşı Azerî şairi Nesimi ve 15. yüzyıl Çağatay şairi Ali Şir Nevai bu türde çokça ürün vermişlerdir.

Özellikleri:

1. Divan Edebiyatına Türklerin kazandırdığı bir nazım şeklidir.
2. Kafiye düzeni aaxa ya da aaaa şeklindedir. (manide de öyle)
3. Dört dizeden oluşur.
4. Tuyuğlarda genellikle cinaslı kafiye kullanılır.
5. Tuyuğda, mani ve rubaide olduğu gibi önemli bir fikir söylenmeye çalışılır. Bu nedenle zor söylenen şiirlerden sayılır.
6. Mahlassız bir şiirdir.
7. Kadı Burhaneddin ve Nesimî bu türün ustalarıdır.

Not: Halk Edebiyatındaki maninin karşılığıdır.

Tuyuğ örnekleri:

Dilberin işi itâb u nâz olur
Çeşmi câdû gamzesi gammaz olur
Ey gönül sabr et tahammül kıl ana
Yâre erişmek işi az az olur (Kadı Burhaneddin)

Cana can vermeyenin ne canı var
Can verenin adı ile sânı var
Er kişinin metaı erlik olur
Cevherinin la'l ile mercanı var

Âşıkın seyrânı ol âlemdedir
Görmeyen şol âlemi matemdedir
"Küntü kenzen" gevheri Âdemdedir
Adem ol meydir ki câm-ı Cem'dedir

Şiirlerde geçen sözcükler:

itâb: azarlama, darılma, nazlanma
itâb u naz: darılma ve naz
çeşm: göz
cadu: cadı, Divan şiirinde göz güzelliğini anlatmak için kullanılan mazmun
gammaz: birine iftira ederek zarar veren, fitneci
ana: ona
meta: sermaye, elde bulunan varlık
seyrân: gezinme, bakıp seyretme
şol: şu
küntü kenzen: "Ben bir hazineyim." (Bu sözle bir hadise gönderme yapılmıştır. Hadis, Hz. Muhammed'in sözlerine verilen addır.)
gevher: elmas, değerli taş
ol: o
mey: şarap, bade
câm-ı cem: Cem'in kadehi
(Cem, İran mitolojisindeki kahramanlardan biridir.)

© 2007 Turkceciler.com | Türk Dili ve Edebiyatı |Tüm Hakları Saklıdır.