Mustafa Oğuz, mustafa oğuz kimdir, mustafa oguz eserleri, mustafa oğuz şiirleri, mustafa oğuz biyografisi, mustafa oğuz yaşamı, şair mustafa oğuz, türk edebiyatı, yazarlar, şairler

Mustafa Oğuz Kimdir, Hayatı, Eserleri

Mustafa Oğuz (d. 1969, Limonlu, Erdemli), Türk şair ve yazar. 1969'da İçel'in Erdemli İlçesi Limonlu'da doğdu. 9 Eylül Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunu. Fakülte yıllarında Kırkikindi Dergisi'nin yayın ekibinde bulundu. Yazı ve şiirleri Yedi İklim, Dergah, Kayıtlar, Kırkikindi, İkindiyazıları, Kardelen, Dergibi ve Yitik Düşler'de yayınlandı. Gonca Dergisi'nde editörlük yaptı. İstanbul'da yaşamaya devam ediyor. Mustafa Oğuz Eserleri Gül Çağıran Çocuk, Kardelen Yay. İst. 1991 Şehrin Hâkimi, Gül Saati Yay. İst. 1992 Tek Teki Günlerim, Ubey Yay. 1995 Gül Şehir, Gonca Yay. İst. 2003 Ramazan Çiçeği, Gonca Yay. İst. 2004 Cennetlik Anne, Gonca Yay. İst. 2005 Aynalar ve Renkler, Kaynak Kitaplığı, İst. 2005 Hicret Resimleri, Kaynak Yayınları, İst. 2006 Rahmet ve Esenlik Irmağı, Kayna Yayınları, İst. 2006 Bir Oruç Tuttum - Ramazan Günlüğü - Salıncak Yayınları, İst. 2006
Mustafa Oğuz Şiirlerinden Örnekler
MAVİ Mavi Derin serin su Ay ışığı yakamoz ve gece kokusu Çoğalan fısıltı Kendini çoğaltan aşk Ve gökyüzü Ne yitiren varır farkına Ne buluverince şaşırır deniz Usulca iner şafaklardan güneşe tutunarak Bahçe duvarından Pencerelerden, perdelerden geçe geçe Kahvaltı soframızda parlak bir sabah günaydını Mavi Kendini yazdıran şiir HÜZÜN Kime ne acıklı ölümlerle ölürse dünya Arkamızdan kimsenin ağlamayacağı Silueti zayıf insanlarız Sıradan İsterdim ki Bir şiire ilham olsun hayatım İstasyonlarda Giden trenlerin bıraktığı hüzünlere Dokunur dururum Kederimi bırakırım vestiyere Yağmurumu verin gözünüz arkada kalmasın Tanımasın sizi hüzün Tanımasın beşiklerinden dünyayı seyredenler Yağmurun hüznü dokuyan yüzünü LİMAN YANDI Liman yandı her yer deniz Yaramaz tayfa sığamazdı karalara Şimdi duracak yer de yok kaptan Liman yandı her yer deniz İçimizden azgın mıdır dalgalar Kürek çekelim yelkenler fora Sahi hedef yok mu şimdi Nereye kürek çekelim kaptan Liman yandı ola ki şeytanlar da Denizin ruhu tek şey barındırır(: ölüm) Su yutar boğar ve temizler Ya ölüm ya temizlik Liman yandı ola ki sular da Kalan küller arındırır bizi kirlerden Sahi su yansa kül kalır mı kaptan Ölüm ardından hayat mı bırakır Ölüm nerede ölümün ruhu nedir Sudan aziz midir kaptan SU HAFIZI Küçük bir dokunuştan ibarettir güvercin kanadı Ve bilinsin ki artık Elini kalbine koymadan konuşmanın hükmü düşmüştür Kalpler göğe savruluyor aşksa yokluğa Kayıp gidiyor zaman Kurşunî bir akşamla açılıyor zamanın bakırçağı Ve nehir yataklarına uzanıyor güneşin son kırıntıları Bütün denizleri okudum su gibi hafız oldum Herşey sudan ibaret her şey suyun içinde Aynalardan akan nehirlerle bereketlenir ikindi Günse nehri ve aynayı bilenlerin bahçesi Gittim gittim bitti dünya eridi bir damla su oldu Tüm merceklerin güneş ve ayın gördüğü herşey	SU YEŞİLİ Koşar adımlarla geçerken günler Arınarak solgun sarıdan Kabuğumun içinde yaşıyorum kendimi Dur diyorlar ellerin nerede Nerede asra edilen yeminler Ve kartpostal kimliğin Ayak bağların ve mendillerin Eyvallah der çekip giderim Denize doğru Yani kabuğuma Hoşça kal kambur hayat Hoşça kal solgun sarı Başlıyor kabuktan öze yürüyüş Solgun sarıdan su yeşiline SU GÜZELİ Elâsın ağır aksak taraçalarda Ben gül tarhlarında haşarıyım kurşun tanımaz İşte diz çöküyorum önünde su güzeli Elbet öykünecektir beni genç kızlar Solgunluğum diz eğmemdendir Alkışlanacak denli olmadı henüz bakışım Kırgınım hayâl ülkesine uzanan ellere Ve çekimserim kargışlamada Büyürken kaçışım tenhalığıma / Soyunur soyunur pınar olurum Dağ düşer üstüme Karışırım anasır-ı erbaaya / Düğmelerimi ilikleyip Sonsuz panayırlarda çığırtkanlığa koşuyorum Gölgemin izi yoktur Çeşmede sayısız dudağı öpen tas Kırık bir mısramı taşıyacaktır susuzlara "Aslımız toprak ve onadır koşumuz" DENİZ Su taşar kendini bir deniz olur Eğilip kalbine bakan insanlara döneriz Taşar kalbimiz sırılsıklam şair oluruz Sakin bir kalbin ne işi var aşkla Hangi güneş eşlik eder onun şarkısına Sımsıkı tutun kalbime Uzun bir şiire başlıyoruz Göğe savrulan hangi söz boşta kalmıştır Gider ve bulur elbet kendine uygun koyu KANATLI BAĞÇE Sözcüklerime tutuna tutuna inerim Bağçeye Yani, kuş kanatlı senfoniyle yıkanmış Dalgalardan ağmış billur bağçeye Yoksa kırılırım merdivenlerde Yoksa çekmez olur beni toprak İnce ince çizer kalbi hattat Perdelere dokunan gözler utangaçtır Ve aralamaz asla ardındaki sırları Ve bağçe O hayatımızdan damıttığımız özsu Çoğaltır durur kendini Ve çağırır bizi Bir kız gibi uyanır zaman Sonsuz hayâl ve teravet Kar gibi uyur bağçe