Metin Eloğlu, metin eloğlu kimdir, metin eloğlu eserleri, metin eloğlu şiirleri, metin eloğlu biyografisi, metin eloğlu yaşamı, şair metin eloğlu, türk edebiyatı, yazarlar, şairler

Metin Eloğlu Kimdir, Hayatı, Eserleri

Metin Eloğlu (d. 1927 İstanbul, ö. 1985 İstanbul) şair ve ressam. Ortaokuldan mezun olduktan sonra, 1943'te Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'ne girdi. 1946'da siyasi nedenlerden dolayı iki ay tutuklu kaldı. Olay üzerine Akademi'deki kaydı silindi. 1947'de başladığı askerlik hizmetini, disiplinsizlik nedeniyle aldığı uzatma cezaları nedeniyle ancak 5 yılda tamamlayabildi. Edebiyata öyküyle adım attı. 1942'de Servetifünun-Uyanış dergisinde ilk öyküsü yayınlandı. 1943'te İzmir'de basılan Kovan dergisinde de Mehmet Metin imzasını taşıyan "Sabah Şarkısı" şiirine yer verildi. Ressam olarak birçok çalışma ve sergiye imza attı. 1967'de düzenlenen 1. DYO Sergisi ile ve 1976'da yapılan Yarımca Sanat Şenliği'nde birincilik ödüllerine layık görüldü. Eserlerinde adının dışında Mehmet Metin, Mehmet Emin, Ali Haziranlı, Etem Olgunil ve Nil Meteoğlu imzalarını kullandı. Ayrıca birçok eleştiri yazısı kaleme aldı. 1985'te İstanbul'da öldü. Eloğlu'nun ilk kitabı, Orhan Veli'nin 'Şoförün Karısı', 'Dedikodu' (bkz. Garip) ve 'Tahattur', 'Altın Dişlim', v.b. (bkz. Yenisi) gibi, lumpen ortatabakanın dilini ve duyarlılığını yansıtan şiirlerinden esinlenmiş bir şairin ürünlerini içeriyor. Fakat yine bu kitabında Nazım Hikmet'in 'İnsan Manzaraları'nı bilen bir şair de seziliyor. Eloğlu ilk kitabıyla, lumpen çevrelerin, kenar mahalle insanının dilini, sözcüklerini, duyarlılığını, çok başarılı bir konuşma dili, edası ve özgün bir ironiyle yansıtmayı başarıyor. Orhan Veli'de dilsel alanda kalan bir tutumu geniş bir alana çıkararak şiirimize yeni bir ufuk kazandırıyor. Sultan Palamutta konuşma dilinin engin tatlarını, edalarını, tonlamalarını çok başarıyla kullanan bir şair kimliğiyle şiirini geliştiriyor. Şiire ustalıkla özümsetilmiş bir argo, humor ve ironi'yle, yeni şiirimize getirdiği olanakların alanını daha da genişletiyor. Horozdan Korkan Oğlanda gittikçe artacak olan dil soyutlamacılığının, kurmaca bir dil yaratma eğiliminin ilk belirtileri var. Yine de bu kitabına bir denge ve sentezin ürünü diyebiliriz. Türkiye'nin Adresinde İkinci Yeni'ye (Ece Ayhan vb.) yakın bir dil deneyciliğinin ürünleri yer alıyor. Yumuşak Gde, Behçet Necatigil'in son şiirlerini andıran bir dilci tutum bu. Denebilir ki bir kavramı irdeliyor, sözcük birimlerine indirgiyor, sonra en güç anlaşılır biçimde olabildiğince uzak çağrışımlarla geri kuruyor ( bu tutumuyla Türkiye'nin Adresinde olduğu gibi, yine Ece Ayhan'a yaklaşıyor). Metin Eloğlu, ilk kitaplarıyla, kendi dönemini ve kendinden sonraki kuşakları büyük ölçüde etkilemiş bir şair. Humor, ironi ve toplumsal eleştiriciliğiyle Can Yücel, Cemal Süreya v.b. şairleri, lumpen çevrelerin, orta tabakanın dilini şiirleştirmesiyle dolaysız konuşma tonu ve yine ironi ve toplumsal eleştiricilik özelliğiyle Ataol Behramoğlu'nu etkilemiş olduğu söylenebilir. Metin Eloğlu Eserleri Düdüklü Tencere (Yeditepe, 1951) Sultan Palamut (Seçilmiş Hikâyeler, 1957) Odun (Alpaslan Mtb., 1959) Horozdan Korkan Oğlan (Dost, 1961) Türkiye'nin Adresi (Yeditepe, 1965) Ayşemayşe (Yay, 1968) Dizin (Güney, 1971 TDK Şiir Ödülü) Yumuşak G (Baha Mtb.,1975) Rüzgâr Ekmek (Ada,1978) Hep (Adam, 1982) Yine (ilk altı kitabının birlikte basımı, Adam, 1982) Şiirce, (son üç kitabının birlikte basımı, Adam, 1982) Ay Parçası (Yazko, 1983) Önce Kadınlar (Adam, 1984) Bektaşi dedikleri, (O. Tansel ile; şiirleştirilmiş Bektaşi fıkraları, Türkiye İş Bankası, 1970) Derleme: Garip Şiirler Antolojisi, (Ü. Y. Oğuzcan ile, Yay, 1957) Ödülleri TDK Şiir Ödülü (Dizin, 1972) DYO Sergisi (Resim dalında birincilik Ödülü, 1967) Yarımca Sanat Şenliği (Resim dalında birincilik Ödülü, 1976) Kaynakça: Ataol Behramoğlu. Büyük Türk Şiiri Antolojisi. Cilt 2, sayfa 706. Sosyal Yayınları.
Metin Eloğlu Şiirlerinden Örnekler
AYŞEMAYŞE Tüyü bitmemiş yetimliğimde miydin neydin, oysa babam yine sağ Ama adın Ayşe'ydi, ya da ayşemayşeydi ki Seni sırtımda bir küfe ana-kız gibi sevdim Değdim de denebilir - bakışıyorduk ya - xxxx Kış aksırığı hohlanmış ellerine Sonra senler bir başıboşluğa tüydü gitti Çalpara eteklerin çapraz ellerimde Sen de öyle mi yap dedim kendi kendime Coş savrul koşukoşuver esri - Ne haddime? - Ne haddime mi Oh, her çimdik morartısına indiğimde Bir dişi çukur - çıkmak belki de - Basamaklar noksandı hep Tabanlarımla merdiven içiçe Yepyeni bir göz takınıyordum tez Senin senden önceni görmeyesiye Adın Ayşe miydi, ayşemayşe miydi ne Kıraça daldım çok, kireç kerpiçe som buğday ekercesine Yufkayı un-ufak edercesine, ne ki en acıkımlık Gölgesinde bir leş yatırın çınarına ilk balta bu sevi İçi vıyıl vıyıl kurt, o da bir çeşni Ama kıç cebinde hep o yassı şişe İlle seni övdüm seni bildim seni sevdim yaşadım Yani bir gidişat ki pırnakıl bencesine Herkese duyur emi Ötesi tüm ayşemayşe Ha, bir de dulun penceresine tırmanmıştım yaz serinliğinde İbrişim dokurcasına keten kenevir yerine Ah ödünç Ayşe, ah yaşamın eğirdiği kıvrak yün Kâh kendini didiklercesine edindiğim büklüm filoş Dur, tâ gitme Bülûğ gövdede bir yanı gevşek örgüm Varını nakışlarcasına mıydı beni sevmen Alı al molu mor kilimler saçağında Bir azman çiçek gibi bükülmezliğimde, hoş Dipdiri sırmayı tiftikleyip de püskül kılmacasına Sımsıcak, yorgan-döşek, bitirim Maraş'ları Muş'ları hep geze geze İstanbul'dan hiç mi hiç çıkmadım Nice senler saysam yol boyunca sevdiğim Tepeden tırnağa ayşemayşe Sana bağdaş kuruşlarım mı? tuzuyaş'ın biriydim Hep o ben yaşımda İster şuydun de, ister buydun; doğrusu Metin Eh, bana bir türkü şimdi, ilki Karacaoğlan'dan Hasan yanım hâlâ çocuk tâ Alamanya'larda Özetleyeyim mi? Bu bir sevi tınazı Ve de ben kırık-dökük bir yaba	VARKEN Henüz yaşarken bu efendi umut; Karanlık günlerin aydınlığa döneceği. Sakın tavsama sakın yüksünme; İnsanın yarası sağken iyileşir sağken omuz silkersin bunca engele ergene, ereğine sağken ulaşırsın. Toprağın bitiminde bir su var, o seni iletecek; yaz tükendi miydi güz sofraları dağların ardı ova bulanığın sonu duru Küfün altı menevis. Etin, nohutun, zerdalinin tadı; Ergenlik, barışıklık; Özlemler kavuşmalar; Ayışıgı, ishak kusu, aynalıçarşı Sen yaşarken! İbibikler sen yaşarken tüner eriğin dalına Mavilik sen yaşarken o tavanda gezinir Sen yaşarken pembeleşir ortancalar. İşte aşkın, hürlüğün, tutsaklığın; Koca beyazlik, gunbasi serinligi; Sen henüz yaşarken, ölmeden önce! Son nefesinde; keşke şöyle yapsaydım! deme Aklını başına toplamak elindeydi Yüreğini pekiştirmek zaten elinde. Söyle Diriye, gümraha, düzenliye özenip Kötü, viran, bozuğa gücenmez miydin? Güzelle çirkini, yalanla gerçeği tartacak terazi Yaşarken elindeydi... İnsan yaşarken varır bir ölmezliğe. UYAN Hadi uyan Gün ışığı çilemeye başladı başucunda Denizler bir mavilik edindi günden Seher yeline uyup kuşlar yerinden uçtu Bu türküyü dinleyemeyecek misin Haydi uyan Aydınlığa çık da çil gözlerin ışısın İlkyazlar sıcağı biriksin yüreğine Yoksul olsan da uyan Garip olsan da uyan Madem ki güzelsin, güzeli yaşatmak için Madem ki iyisin iyiyi yaşatmak için Madem ki umutlusun, umudu yaşatmak için Hadi uyan Denizi dinle, yaşamak desin Toprağı dinle, barışmak desin Göğü dinle, sevişmek desin Bir plâk konmuş gibi gramofona İşte aşk, işte özlem, işte savaşmak gücü Uyan diyor uyansana Hadi uyan Sevdiğim uyan Ne olur uyan!