EROL ÇANKAYA,erol çankaya hayatı eserleri Erol Çankaya şiirleri kitapları ödülleri,türk edebiyatı,yazar şair yaşam öyküsü,şairler


EROL ÇANKAYA
1953'te Manisa'nın Turgutlu ilçesinde doğdu. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdi. Çeşitli yayınevi ve reklam ajanslarında çalıştı. Adam Sanat, Birikim, Sanat Olayı, Soyut, Yansıma, Yazko Edebiyat, Yeni Dergi gibi dergilerde şiir, deneme ve eleştirileri yayınlandı. Önce Ömer Faruk Toprak şiirlerini anımsatan bol sözcüklü ve uzun şiirler yazdı. Son dönemde daha yalın ve tutumlu bir söyleyişe, humorlu ve lirik bir anlatıma yöneldi. EROL ÇANKAYA ESERLERİ Cehennem Biziz (1976) Asıl Adı Gökyüzü (1985)
EROL ÇANKAYA - Şiirlerinden Örnekler
SİREN Bildim artık Yalnızlığın yurdu sensin Keder yağar dört mevsim göklerinden Ey şanlı tarihin efsunkar coğrafyanın yurdu Nefret ediyorum senden! Kaçtı nüfusun? 18 daha koy şimdi: "Dün gece yapılan denetlemelerde yurdun çeşitli köşelerindeki evlerinden kaçarak Puşt şehir, lanet olası ecinni! Çıksam sokaklarına Bira ve ter Kozmetik ve kusmuk bütün Ağzını açsan Satır satır konfeksiyon kültürü İçinde yaşar birbirine düşman on bin halk Ve hızla akan eğlence endüstrisi. Ey İstanbul, bunları göre göre bildim Ticaretin merkezi sensin, bu kabul Limanların sabahtan sabaha Gemisini kurtaran kaptanlarla dolu Ve her türlü üçkağıtçılığın merkezisin! Bana mazinden konuş biraz Nerde o şıp deyip bacasını kıran mavnalar Güzel Türkçe'ne n'oldu Gömdün mü Cadde-i Kebir'i? Ey boş bulunmaya hiç gelinmeyen Adamı alıp götüren nehir Kendimden biliyorum her sabah Korkuyla yokluyorum ellerimi. Ama işsiz mimarlar var ya İktisatçılar, baro dolusu avukat Memleketten para bekleyen öğrenci "8 aydır ücretlerini alamayan işçiler..." Ev bulamayan evli Ama vurup duran nabzı vapur saatlerinin Bitmeyen sigaralarıyla minibüs şoförleri Okullardaki boş yerleri çırakların ama habire sulanıp duran sabahlar Aşkların başlattığı direnç Ve daha neler varsa onlar işte Benden söylemesi Bir şeyler çeviriyor hepsi! Ey İstanbul İstanbul, umudun ana yurdu Ben niye öfkeliyim, o niye kederli, öteki niye ağlamaklı Sen de kahroluyorsun biliyoruz ya Ama namussuz lanet şehir bu kaçıncı Nüfusun 5 milyon muydu 5'ini düş şimdi, gördün: daha kaç işçi yanmalı, kaç işsiz intihar etmeli? Oysa biliyorsun değil mi Ne kadar, ne kadar güzelsin!	HER ŞEYİ KUŞATIYORDU SEVDA Gizem deyip başlıyorum adına Cılız bir güneş, soldu solacak Bir haziran sonu ki yağmur bekleniyor Akıyor insanlar kendi dünyalarında Ve herkes anlatabilir bir ağrıyı Ben söylesem bu yaz akşamını Biri bir sevda titreşiminden söz etse Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgar Gözleri gülüyor ama karanlık kirpikleri. Hadi konuşalım o umarsız ağrıdan Boğuk bir ses, benim olmayan asla Gözlerim kısılıyor ve bulantı aniden Şuramda bir ağrı, şurama kadar Yanıyor gözlerim, bir duman gözlerimden. Konuşulsun yağmurun dolandığı o günden Cılız da olsa güneşti o şakaklarımızda İnsanlar... İnsanlar hep yanlarımızda Akıyor kalabalık dalgın bakışlarımda Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgar Ben, gizem diyordum her şeyin adına. İki can yürüsün ve birbirinden habersiz İki can, iki yürek, tek kalp ağrısı bir de Biri desin ki saçlarında haziran Kirpiğinde mavilik, kirpiğinde gökyüzü İki can ve akıyor insanlar dünyalarında Biri desin ki sözlerin ne yararı var Biri desin ki bırak başlasın sevda. Bir haziran akşamı yetmiş dokuz yılında Elini uzat ve ayrıl, yer sarsılıyor Elini uzat ve ayrıl, dolanıyor bulutlar Elini uzat ve ayrıl, günlerden salı. Birtakım lekeler, bulutlar akıyordu Etrafta insanlar bir karaltı olarak Biri diyecek ki ellerin titriyordu Biri saati sorsa ağlayacaktım Elini uzat ve ayrıl, kararıyor bulutlar Bütün hızıyla o zehir damarlarımda Gökte haziran, yağdı yağacak yağmur Geçip gidiyordu dünya bakışlarımda Birtakım lekeler, bulutlar akıyordu Ben, gizem diyordum bunların adına. Elbet hızla akıp gidiyordu hayat Kaç zamandır görmediğim ışıltılı bir yüz Belki de coşkulu bir haber vardı akşama Bir zaman sonra her şey unutulsa da Kardeşim, yüreğim koca bir diş gibi sızlıyordu Biri diyordu ki bırak başlasın sevda Ötekinin kirpiğinde acımasız karanlık Gizem deyip geçiyordum bunların adına Bir türlü başlamıyordu yağmur Her şeyi, her şeyi kuşatıyordu sevda.