Bejan Matur,bejan matur şiirleri,bejan matur eserleri,bejan matur şiiri,bejan matur kimdir,bejan matur biyografi,türk yazarlar,yazarlar,türk edebiyatı,şairler,şiir,şiirler,yazarların biyografisi

Bejan Matur Kimdir, Hayatı, Eserleri

Bejan Matur Bejan Matur, (d. 1968 Pazarcık), şair ve yazar. Ortaokul ve lise eğitimini Gaziantep'te tamamladı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. İlk kitabı Rüzgâr Dolu Konaklar ile 1997 yılında Halil Kocagöz Şiir Ödülü ve Orhan Murat Arıburnu Şiir Ödülünü kazandı. Şiirleri Adam Sanat, Defter, Ekin Belleten ve Yazıt dergilerinde yayımlandı. Hâlen, Zaman gazetesinde dil, alevilik, kürt sorunu gibi çeşitli konular üzerine yorum yazıları yazmaktadır. Şiir kitapları: Rüzgâr Dolu Konaklar (1996) Tanrı Görmesin Harflerimi(1999) Ayın Büyüttüğü Oğullar (2002) Onun Çölünde (2002) İbrahim'in Beni Terketmesi (2008) Bejan Matur Şiirleri: Allahın Çocukluğu Allahın Duvarında Bir Harftir Kadın An ve Masal Ayak İzleri Aynı Topraklarda Çürümüş Kemiklerin Şarkısı Dünyada Olmak Acıdır. Öğrendim. Fırtına Çocukluğu Uçurur Gazele Dönüyor Kadınlar Keşişler Geçti Ölümden Kör Bir Maraş Bıçağı Kuzeyde Zaman Mezar Arayanlar Bilirler Onun Çölünde Peri Rüzgar Dolu Konaklar Rüzgarı Acıtan Doğu Sonsuzluk Bilgisi Taşın Bilgeliği Taşın İçinde Avunan Zaman Terazi Yıldızı Tören Giyisileri Uzak Ölüm Yaşlıkız Tanrıça Yılanların Hakikati
Şiirlerinden Örnekler
ALLAHIN ÇOCUKLUĞU İnsanın dönüp döneceği yerdir Çocukluğu. Sabah ezanı Bu yüzden Müslümanlara Allahın selamını öğretir. Allahın çocukluğu Gündoğumunda Ölüleri anmakla başlar. Ve anne ölür Ezanda ölür anne Selamı üzerine olan her çocuk Allahı düşünür. Dili vardır taşların. Sabahları en çok Islak bir huzurla Yatarken onlar İçleri ıslanmış kadınlar Pörsümüş yorgun erkekler Kutsanmak umuduyla Kıvrılır uyurlar. Hepsi laf bunların. Bana kalsa Ağır bir abdest kokusu İnce belli sürahiler Kadınların nemli apışaraları kokan Pazen donları. Burada Sözolmamış sesin kederiyle Başlar gün. Ve denir ki; Kaderinizi sevin Sevin kaderinizi Ve hayat için Tatlı bir tesadüf deyin. Ağır bir abdest kokusu İnce belli sürahiler Kadınların apışarası nemli pazen donları Ve mantarlı ayakları erkeklerin. Şadırvanda alaca su: Damlar Damlar. Ellerin beyazlığındadır ölüm Gövdenin kıvrımında. Benim erkeğimi isterken titreyen İçimin suyunda Ben unuttum her şeyi. Geldiğim yeri Annemi, babamı, Mezarlığa gitmeyi. Orada yapayalnız kaldı meşe Ölülerin arasında ölümü en iyi anlatan meşe. Bir ağaç nerede duruyorsa Benziyor oraya. Meşe mesela Akdeniz'de taşların arasında Farklı mı taşlardan? Selvi, ölülerin karanlık bir ah'la Durdukları son anın ipidir. Salkım söğüt, yaslı söğüt Suya kaptırmış içini, kırılgan. Benzer her şey baktığına. Ben anneme benzerim Babama da tabii. Ve büyük halamın evinde yaşayan kediye de. Aslında şu yeryüzünü denizlerle düşünmemiz yok mu Hata ediyoruz. Dünyanın nefes aldığı bir ilk andı denizleri yapan. Dağları yapan bir öfkeydi Böyle söylüyor ilk kitaplar. Her dilin kendinden önce, Çok önce bir hayatı var. Ve onu sadece Bu kitaplar konuşuyor. Susarak bakıyoruz biz Hatırlamayarak. Şairler bir bok anlamıyorlar aslında Dünyanın çocuk kalmış bir acısı var Ve bu ezanda çıkıyor ortaya. Allahın selamı ölülerin üzerine oluyor Aşk diye bir şeyin farkına varıyor insan Dönmeyi öğreniyor Yerden kurtularak Durmadan dönerek Çölde yaşayanlara fısıldanmış bir hakikatle Kurur toprak Nehir dediğin çölde kaybolur. Toprağını gizler nehir dediğin. Hiçliği tarif eden hiçliği anlar. Yokluğa bürünmek o ilk anda. Bir nehir tanıyorum Kayboluyor Bir çölün şehvetli karnında. Bir ayan olma hali belki, Ona en yakın göl Kayıklarını tutarak içinde, Balçığını yutuyor. Ama biliyor ki, Bir göl yutunca suyunu Ortada kalır Bir göl yutunca balıklarını Kararır. Tüm göllerini göremeden yeryüzünün Öleceğiz. Ne acı. Gündoğumuyla gelen huzura da Günbatımının sancısına da Yabancısın. De ki; Sabahın efendisi sen değilsin Kimse değil. Yol gidenin Gün dönenindir Şiir hayatın Ve görenin. Allahın selamı Müslümanların ülkesinde Ölülerin üzerine olsun diyerek Kanatır günü. İnsanın çocukluğu annenin ölümüyle başlar Bitmez çocukluğu annesi ölenin. De ki; Sabahın efendisi sen değilsin Kimse değil. Kanamış bir solukla bakmaktan Yoruldum. Kimsesi yok kimsenin.	ALLAHIN DUVARINDA BİR HARFTİR KADIN I Allahın duvarında bir harftir kadın Siyah kuğuya benzer Beklemeyi öğrenmiş II Ölüm Zamana Bekleme git dediği gün Bildim. Gün vurmadı yüzüne çinilerin Çinilere yatırdım oğlumu Boğdum. Karnımda büyüdüğü gün bildim Siyah bir kuğu gibi, Allahın harflerinden süzülüp Avluya giren kadın Su sesinde kendini diledi. III Gölgesinde şadırvanın Günlerce bekledi. İnsan olmak istiyordu Kanatlarından kurtulmak. Şadırvanda aktıkça su Kanatları inceldi. Ve kaldırınca kanadını İçinde bir yılan gördü. Değişmiş kabuğu Zarı incelmiş. Boynunu uzatıp derine baksa Çürümüş bir oğul görecekti Bakmadı hiç. IV Avludaki dilenci Allahın harflerini bilmeyenler Günaha girecek diyordu şarkısında Sela sesiyle su Karıştı kadında V Ölüm zamana bekleme git derken Bekledim avluda. Allahın harflerini bilmiyordum Zaman bendim Günah da. BEYAZ MESELÂ İnsan duvarları olmayan tapınakta Bir gece uyusa Sanıyor ki kederi azalacak. Ama yetmiyor Bezler bağlıyor Bulduğu her ağaca. Hikâyeler anlatıyor İnanıyor aşkın hep olacağına. Oysa aşk biter Dinginliği başlar göllerin. Bekleyiş, Sonsuz mavi bir göz olur Camdan ve gittikçe uzayan. Acı verir bazan renkler Beyaz meselâ Kuş gibidir insan beyaz bir yatakta Ölümü gibi çocukların Soluğu kesik Suda dolaşan. Bir kaya mezarında ağlayan adam Ölülerini suya ve göğe gömüp, Gelir acısıyla avunmaya. Dua ve kuş gibidir zaman Bir şey olur bulutlara, Bir ağırlık Bir koyuluk taşırlar uzaktan. Tuhaf yitik hayatların Seslerini doldururlar kovuklara. Bir şey olur Sarnıçtaki sularda Unutulmuş anahtar parlayınca Yağmurumuz der biri Sarnıçlarımızda gizli Acımız avuçlarımızda.