Kıt'a Nazım Şekli |
Sözlük anlamıyla "parça" demek olan Kıt'a, nazım terimi olarak iki ya da daha çok, 9-10 beyte kadar olan, matla' ve mahlas beyti bulunmayan, gazelde olduğu gibi, yani xa xa xa kafiyeli bir nazım şeklinin adıdır. Matla' ve mahlas beytinin yokluğu dışında da kıt'a ile gazel arasında şekil ve konu bakımlarından ayrılıklar vardır. İki beyitli kıt'a yazıldığı halde bu kadar kısa gazel yoktur. Ayrıca gazelin beyit sayısı sınırlı olduğu halde 15 beyitten de uzun 30-40 beyte kadar uzayan kıt'alar yazılmıştır. Böyle uzun kıt'alara Kıt'a-i kebîre denir. Gazeller genellikle aşk ve sevgili konularını işledikleri halde kıt'anın konusu daha geniştir: Felsefî, tasavvufî bir fikir, bir hayat görüşü, bir nükte, bir kişiyi övme ya da yerme, bir olayın tarihi kıt'anın konusu olabilir.
Kıt'alarda mahlas bulunmayışı genel bir kaide olmakla birlikte uzun kıt'alarda şairler çoğunlukla mahlaslarını söylemişlerdir. Kısa, hatta iki beyitli kıt'alarda az da olsa mahlas söylendiği olmuştur. Kıt'a, özellikle iki beyitli kıt'alar, edebiyatımızda çok kullanılmış, kıt'a sözüyle de daha çok bunlar anlatılmıştır. İki beyitli kıt'aların öteki kıt'alar gibi xa xa şeklinde kafiyeli olanları yanında ab ab şeklinde kafiyeli olanları da vardır. Bu arada aslında nazm olan ve aa xa şeklinde kafiyelenen nazım şekillerine de yanlış olarak kıt'a denmiştir: Tecelli ber urur yer yer sevâd-ı dağ-ı cânumdan Nola bağ-ı cihanda olsa mihr ü mahdan meşhûr Şair, ilk beyit mukaffa olduğu için şiirine "nazmum" diyeceği yerde "kıt'am" demiştir. Şairin kıt'a sözünü geniş anlamda düşündüğü anlaşılıyor. İki beyitli kıt'alar, böyle ilk beyitlerinin kafiyelerine, hatta vezinlerine bakılmaksızın her zaman nazm ve rubâ'î ile karıştırılmıştır. Tezkireler ve şiir mecmualarında kıt'a veya nazm yerine ruba'i ile nazm yerine kıt'a denildiği gibi, mürettep divanların çoğunda da bu üç şekil "rubâ'iyyat" ve "mukatta'ât" başlıkları altında bir arada toplanmışlar, özellikle kıt'a ile nazm her zaman bir arada sıralanmıştır. Halbuki nazm ve rubâ'înin ilk beyitleri mukaffa olduğu gibi, ayrıca ruba'i kendine özel kalıplarıyla yazılır. Kıt'anın ise başlıca özelliği ilk beytinin kafiyeli olmayışıdır. Edebiyatımızda iki beyitten uzun kıt'alar ve kıt'a-i kebîreler dini şiirlerde, övgü ve hicivlerde ve özellikle tarih düşürmede kullanılmıştır. Kıt'a sözü ayrıca daha geniş anlamda "bend" yerine de kullanılmıştır. Şarkı, murabba', muhammes gibi bendlerden oluşan nazım şekillerinin her bendine beyit ve mısra' sayılarına bakılmaksızın"parça" anlamında kıt'a denmiştir Kıt'a, az ya da çok her şairin divanında yer alan bir nazım şeklidir. Övgüler ve tarihlerde kullanılan kıt'alarla, kıt'a-i kebireler divanlarda genellikle kasidelerden sonra, öteki kısa kıt'alar ise divan sonlarında"mukatta'ât" adı altında toplanmışlardır. En çok kıt'ası olan şairler arasında 69 kıt'a ile Necâti Bey (ölm. l508-09), 42 kıt'a ile Fuzûlî (ölm. 1556), 64 kıt'a ile Nev'î Yahyâ (ölm. 1599), 27 kıt'a ile Bâkî (ölm. 1600), 33 kıt'a ile Rûhî-i Bağdâdî (ölm.1605) sayılabilir. XVII. yüzyıl sonlarında Nâbî (ölm. 1712), bir kısmı tarih ve kıt'a-i kebire olmak üzere 150'den çok, Sabit (ölm. 1712),70 ve Beylikçi Abdülbaki Ârif (ölm. l7l3)(68), 68 kıt'a yazmışlardır. XVIII. yüzyılda Nedîm (ölm. 1730)'in 26 kıt'ası ile pek çok tarih kıt'ası, Mehmet Emin Belîğ ) ölm. 1758)'in 58, dördü kıt'a-i kebîre olmak üzere Galib Dede(ölm. 1798-99)'in 49 ve Enderunlu Fâzıl (ölm. 1810)'ın 31 kıt'ası vardır. Özellikleri: 1. Genelde 2-12 beyitten oluşur. Beyit sayısı ikiden fazla olan kıt'alara kıt'a-ı kebir(büyük kıt'a) denir.
|
